Το εγώ είναι μία πολεμική μηχανή

Η απελευθέρωση δεν είναι ένα επίτευγμα.

 Και αυτό είναι το πιο παράδοξο πράγμα: 

Γιατί να διαλογιζόμαστε ή να ακολουθούμε οποιοδήποτε πνευματικό μονοπάτι αν δεν υπάρχει κάτι να επιτύχουμε ή να κατορθώσουμε; Αν παρεξηγήσει κανείς αυτή τη δήλωση μπορεί να οδηγηθεί στον μηδενισμό, την αδιαφορία και την απάθεια.

Η απελευθέρωση στην πραγματικότητα απαιτεί να χάσουμε κάτι. 

Το θέμα είναι ότι έχουμε κατορθώσει κάτι πάρα πολύ: μια ψεύτικη ταυτότητα. Αυτή μας εμποδίζει από την ευτυχία μας, είναι μια μάσκα που καλύπτει τον Αληθινό μας Εαυτό. Όμως, αγαπάμε τη μάσκα και τρομοκρατούμαστε στην ιδέα αφαίρεσής της, δε θέλουμε να την αφήσουμε, είναι το πράγμα για το οποίο είμαστε πιο υπερήφανοι, αυτό το εγώ που έχουμε κατασκευάσει, είναι το μεγάλο είδωλο που λατρεύουμε.

Το εγώ είναι σαν ένα τανκ, σαν αυτές τις πολεμικές μηχανές, γεμάτο θωράκιση για την προστασία του από τις επιθέσεις. Με τους τροχούς του μπορεί να περπατήσει σε κάθε έδαφος, μπορεί να τα βάλει με κάθε αθλιότητα και πάντα να ανταποδώσει περισσότερες επιθέσεις από όσες δέχεται. Το πρόβλημα είναι ότι δεν μπορεί να πετάξει, δεν μπορεί να πετύχει τη χαρά, δεν πηγαίνεις για ένα ταξίδι απόλαυσης με ένα τανκ, είναι φτιαγμένο για πόλεμο και σε αναγκάζει να βλέπεις τη ζωή σαν έναν πόλεμο...

Πίσω από αυτό το εγώ είμαστε ήδη απελευθερωμένοι, είμαστε ήδη αυτό που νομίζουμε ότι αναζητάμε και όμως διαρκώς αναβάλλουμε. Το εγώ φοβάται αυτό που ισχυρίζεται ότι αναζητά, δε θέλει να χάσει τις ευχαριστήσεις του. Στην πραγματικότητα αυτό που χάνει κανείς είναι τα βάσανά του, αυτά είναι που δίνουν ευχαρίστηση στο εγώ, γιατί δικαιολογούν όλους τους μηχανισμούς άμυνας του (την επίθεση στον άλλο, το αίσθημα ανωτερότητας, που κρύβει το αίσθημα κατωτερότητας, όλη την πολυπλοκότητα του εγώ, την ικανότητά του να σκέφτεται με στρατηγικούς τρόπους, σαν παίχτης του σκάκι, την ικανοποίηση να νικάει τον άλλον και να μάχεται).

Αν τα αφήσουμε όλα αυτά γινόμαστε πολύ ευάλωτοι. Φοβόμαστε να είμαστε ευάλωτοι, φοβόμαστε την απόρριψη, την εγκατάλειψη. Αγνοούμε ότι η ίδια η αγάπη που αναζητάμε, είναι αυτό που πάντοτε είμαστε και δεν αναγνωρίζουμε.

Η δράση του διαλογισμού είναι απλά το να αφήνουμε, όχι μόνο συγκεκριμένα αντικείμενα που νομίζουμε ότι θέλουμε που θα μας δώσουν ευτυχία, αλλά να αφήνουμε την ίδια την επιθυμία του να κρατιόμαστε ,να αρπάζουμε, να κατορθώνουμε. Από αυτή την επιθυμία χάνουμε όλα τα πλούτη της ύπαρξής μας. Πόσοι άνθρωποι στην αναζήτηση του οικονομικού πλούτου έχασαν τον πλούτο του πνεύματος, της ακεραιότητάς τους, της αγνότητας της καρδιάς τους !Πράγματα που είναι αληθινά πολύτιμα και σου επιτρέπουν να κοιμάσαι τη νύχτα.

Όταν βλέπουμε τα πράγματα όπως είναι αληθινά, σταματάμε να κυνηγάμε το απατηλό κέρδος. Αυτό που κάνουμε στον διαλογισμό είναι να συνειδητοποιούμε ότι είμαστε ήδη αυτό που αναζητάμε- ο πλούτος, η χαρά, η ομορφιά, η δύναμη- που αισθανόμαστε ότι μας λείπει. 

Η πραγματική ερώτηση που εγείρεται είναι :  Ποιος τον κάνει; Όταν ανακαλύπτεις ότι αυτός που 'κάνει' τον διαλογισμό είναι μια απροσδιόριστη υποκειμενικότητα και όχι ένα ενσώματο όν, όχι μια οντότητα που να προσδιορίζεται τοπικά, είναι η καθαρή παρουσία που είναι θεϊκή, αιώνια πέρα από όλες τις κατηγορίες της ύπαρξης, πέρα από τις ταμπέλες, δεν υπάρχει κάτι άλλο που χρειάζεται να κερδίσεις, είναι αυτή η ελευθερία από τη γλώσσα την ίδια, από την επιθυμία, από τον φόβο. Αυτή είναι η εκπλήρωση και η μόνη Nιρβάνα που υπάρχει και που χρειαζόμαστε και βρίσκεται εδώ με το τίμημα  του αφήματος μιας ψευδούς αναζήτησης, ενός τανκ. Ας αφήσουμε το επίτευγμα του εγώ και ας ξανακερδίσουμε την ευδαιμονία του Αληθινού μας Εαυτού!

Πηγή: The Ego is a War Machine - Shunyamurti Teaching

https://www.youtube.com/watch?v=hfFOg1Pc5fU