Μία Κοσμική Ιστορία

 

Ο μύθος είναι ο τρόπος με τον οποίο προσπαθώ να απαντήσω, όταν τα παιδιά μου θέτουν αυτά τα θεμελιώδη οικουμενικά ερωτήματα, που έρχονται τόσο αυθόρμητα στο νου τους: ‘Από πού ήρθε ο κόσμος;’ ‘Γιατί ο Θεός δημιούργησε τον κόσμο;’ ‘Που ήμουν πριν γεννηθώ;’ ‘Που πηγαίνουν οι άνθρωποι όταν πεθαίνουν;’ Ξανά και ξανά έχω διαπιστώσει ότι φαίνεται να ικανοποιούνται με μια απλή ,πολύ παλιά ιστορία, που πηγαίνει κάπως έτσι:

«Δεν υπήρξε ποτέ ο χρόνος που ο κόσμος ξεκίνησε, γιατί γυρίζει γύρω, γύρω σαν κύκλος και δεν υπάρχει σημείο στον κύκλο που  αυτός ξεκινάει. Κοιτάξτε το ρολόι μου, που λέει την ώρα. Γυρίζει γύρω ,γύρω. Έτσι και ο κόσμος επαναλαμβάνεται ξανά και ξανά. Αλλά, όπως ακριβώς ο ωροδείκτης του ρολογιού πηγαίνει πάνω στις 12 και κάτω στις 6, κατά τον ίδιο τρόπο υπάρχει η μέρα και η νύχτα, το ξύπνημα και ο ύπνος, η γέννηση και ο θάνατος, το καλοκαίρι και ο χειμώνας. Δεν μπορείς να έχεις κανένα από αυτά χωρίς το άλλο, γιατί δε θα μπορούσες να ξέρεις τι σημαίνει το μαύρο αν δεν το είχες δει πλάι πλάι με το άσπρο ή το άσπρο αν δεν το είχες δει σε αντιπαραβολή με το μαύρο.

Κατά τον ίδιο τρόπο, υπάρχουν φορές που ο κόσμος είναι και φορές που δεν είναι, γιατί αν ο κόσμος συνέχιζε αέναα χωρίς ανάπαυση ποτέ, θα βαριόταν αφόρητα τον εαυτό του. Έρχεται και φεύγει. Τη μία τον βλέπεις, την άλλη όχι. Έτσι, επειδή δεν βαριέται τον εαυτό του, πάντα επανέρχεται, αφού έχει εξαφανιστεί. Είναι σαν την αναπνοή, εισπνοή και εκπνοή, εισπνοή και εκπνοή και αν προσπαθήσεις να  κρατήσεις την εισπνοή σου συνεχώς, αισθάνεσαι απαίσια. Είναι επίσης σαν το παιχνίδι του κρυφτού, επειδή έχει πάντα πλάκα να βρίσκεις νέους τρόπους να κρύβεσαι και να ψάχνεις για κάποιον που δεν κρύβεται πάντα στο ίδιο μέρος.

Στον Θεό αρέσει ,επίσης, να παίζει κρυφτό, αλλά επειδή δεν υπάρχει τίποτα έξω από τον Θεό, δεν έχει κανέναν εκτός από τον εαυτό του για να παίξει. Όμως, ξεπερνάει αυτή τη δυσκολία προσποιούμενος ότι δεν είναι ο εαυτός του. Αυτός είναι ο τρόπος του να κρύβεται από τον εαυτό του. Προσποιείται ότι είναι εσύ και εγώ και όλοι οι άνθρωποι στον κόσμο, όλα τα ζώα, όλα τα φυτά, όλες οι πέτρες και όλα τα αστέρια. Με αυτό τον τρόπο έχει παράξενες και υπέροχες περιπέτειες, μερικές από τις οποίες είναι απαίσιες και τρομακτικές. Αλλά, αυτές είναι όπως οι εφιάλτες, όταν ξυπνάει, αυτοί εξαφανίζονται.

Τώρα, όταν ο Θεός παίζει κρυφτό και προσποιείται ότι είναι εσύ και εγώ, το κάνει τόσο καλά, που του παίρνει πολύ καιρό να θυμηθεί πού και πώς έκρυψε τον εαυτό του. Όμως αυτή είναι και η όλη διασκέδαση του πράγματος – αυτό που ήθελε να κάνει. Δε θέλει να βρει τον εαυτό του πολύ γρήγορα, γιατί αυτό θα χαλούσε το παιχνίδι. Γι' αυτό είναι τόσο δύσκολο για εσένα και για μένα να ανακαλύψουμε ότι είμαστε ο Θεός μεταμφιεσμένος, προσποιούμενος ότι δεν είναι αυτός που είναι. Αλλά, όταν το παιχνίδι έχει προχωρήσει πολύ, όλοι μας θα ξυπνήσουμε, θα σταματήσουμε να προσποιούμαστε και θα θυμηθούμε ότι είμαστε όλοι ο ένας Εαυτός- ο Θεός που είναι το μόνο που υπάρχει και που ζει εις τους αιώνας των αιώνων.

Φυσικά, χρειάζεται να θυμάσαι ότι ο Θεός δεν έχει το σχήμα του ανθρώπου. Οι άνθρωποι έχουν δέρμα και υπάρχει πάντα κάτι έξω από το δέρμα μας. Αν δεν υπήρχε δέρμα ,δε θα γνωρίζαμε τη διαφορά ανάμεσα στο μέσα και στο έξω από τα σώματά μας. Όμως, ο Θεός δεν έχει δέρμα και σχήμα ,γιατί δεν υπάρχει κάτι έξω από αυτόν. Το μέσα και το έξω από τον Θεό είναι τα ίδια. Και παρόλο που αναφέρομαι στον Θεό σαν ‘αυτός’ και όχι ‘αυτή’, ο Θεός δεν είναι άνδρας ή γυναίκα. Δε λέω ‘αυτό’ γιατί συνήθως το ουδέτερο το χρησιμοποιούμε για πράγματα που δεν είναι ζωντανά.

Ο Θεός είναι ο Εαυτός του κόσμου, αλλά δεν μπορείς να δεις τον Θεό για τον ίδιο λόγο που δεν μπορείς να δεις τα μάτια σου χωρίς καθρέφτη και σίγουρα δεν μπορείς να δαγκώσεις τα δόντια σου ή να κοιτάξεις μέσα στο κεφάλι σου. Ο Εαυτός σου είναι τόσο έξυπνα κρυμμένος γιατί είναι ο Θεός που κρύβεται.

Μπορεί να αναρωτηθείς, γιατί ο Θεός κρύβεται μερικές φορές στη μορφή απαίσιων ανθρώπων ή προσποιείται να είναι άνθρωποι που υποφέρουν από μία φοβερή ασθένεια ή πόνο. Θυμήσου, πρώτα, ότι δεν το κάνει πραγματικά σε κανέναν άλλο πέρα από τον εαυτό του. Θυμήσου ,επίσης, ότι σχεδόν σε όλες τις ιστορίες που απολαμβάνεις, πρέπει να υπάρχουν κακοί άνθρωποι όπως και καλοί, γιατί η ευχαρίστηση της ιστορίας είναι να ανακαλύψεις πώς οι καλοί θα βγάλουν το καλύτερο από τους κακούς. Είναι το ίδιο όπως όταν παίζουμε χαρτιά. Στην αρχή του παιχνιδιού ανακατεύουμε και τα μπερδεύουμε, που είναι όπως τα κακά πράγματα που συμβαίνουν στον κόσμο, όμως, ο στόχος του παιχνιδιού είναι να βάλεις το χάος σε ορθή σειρά και αυτός που το κάνει καλύτερα κερδίζει. Μετά, ανακατεύουμε τις κάρτες ξανά και παίζουμε και πάλι και έτσι πηγαίνει με τον κόσμο.»

 Άλαν Γουάτς