‘Ευχαριστώ για όλα, δεν έχω κανένα απολύτως παράπονο.’

 

Ο Έκχαρτ Τόλλε θυμίζει αρκετά συχνά στις ομιλίες του τη σημασία της εσωτερικής αποδοχής της παρούσας στιγμής, της κάθε κατάστασης όπως είναι, όπως μας παρουσιάζεται. Παρακάτω δίνει και μια βοηθητική πρακτική:

Όπου και να βρίσκεσαι, το να καλωσορίζεις την παρούσα στιγμή είναι η πρακτική που σου δίνει πρόσβαση στην πνευματική διάσταση, σε αυτό που είναι πέρα από το πρόσωπο μέσα σου.

Υπήρχε κάποτε ένας δάσκαλος του Ζεν και ένας μαθητής  του πήγε σε αυτόν και είπε: «Θα φύγω για ταξίδι ,μιας και δεν τα έχω καταφέρει εδώ, πέντε χρόνια σε αυτό το μοναστήρι. Μπορείς να μου δώσεις μία πρακτική να έχω μαζί, για το ταξίδι μου;»

Και ο δάσκαλος του Ζεν είπε: «’Όπου και να είσαι, σε όποια κατάσταση και να βρίσκεσαι, με όποιον άνθρωπο, ό τι και να συμβαίνει να λες:

‘Ευχαριστώ για όλα, δεν έχω κανένα απολύτως παράπονο.’

«Αυτό είναι;»

Φαντάζεται κανείς ότι η πνευματική πρακτική θα έπρεπε να περιλαμβάνει μια μέθοδο περίπλοκη που θα χρειάζεται χρόνια για να την κατακτήσει.

«Ναι, είναι τόσο απλό, όπου κι αν βρίσκεσαι να λες:

Ευχαριστώ για όλα, δεν έχω κανένα απολύτως παράπονο.»

Φυσικά, αυτό είναι εύκολο να το λες σε μια άνετη, ευχάριστη κατάσταση. Είναι μία πρόκληση, όμως, να το λες  σε μια δύσκολη κατάσταση, σε μια αντιξοότητα, αλλά αν το πεις και το εννοείς, θα σε πάει πολύ βαθύτερα. Σημαίνει απόλυτη αποδοχή της παρούσας στιγμής.

Αυτή είναι μια πολύ δυνατή πρακτική, γιατί οτιδήποτε συντηρεί το πρόσωπο- την προσωπική αίσθηση του εαυτού, με τη δράση την απόλυτης παράδοσης σε αυτό που είναι, υποχωρεί υπερ μιας βαθύτερης, υπερβατικής αίσθησης του Εαυτού, αυτού που οι Βουδιστές αποκαλούν ‘μη-εαυτό’. Μια βαθύτερη συνειδητότητα ακτινοβολεί. Είναι ένα είδος άρνησης της μορφικής σου ταυτότητας. Αυτό δε σημαίνει ότι δεν την έχεις πια, αλλά μάλλον ότι δεν είσαι  παγιδευμένος αποκλειστικά στη μορφή σου.

Όπως το θέτει και ο Νισαργκαντάτα Μαχαράζ: “Ο προσωπικός εαυτός από την ίδια του τη φύση, σταθερά επιδιώκει την ευχαρίστηση και αποφεύγει τον πόνο. Το τέλος αυτού του προτύπου -με την αποδοχή του πόνου- σημαίνει και το τέλος του προσωπικού, περιορισμένου εαυτού. Το τέλος του προσωπικού εαυτού με τις επιθυμίες και τους φόβους του σας καθιστά ικανούς να επιστρέψετε στην πραγματική σας φύση, στην πηγή όλης της ευδαιμονίας και γαλήνης, όλης της αγάπης και της γνώσης, στην πηγή όλης της δύναμης.”

Η άρνηση της μορφικής μας ταυτότητας και κατ' επέκταση του κόσμου των μορφών και της αποκλειστικής τους πραγματικότητας, θέτει σε πολύ καλή και σωστή χρήση την άρνηση σαν μηχανισμό, γιατί για πάρα πολύ καιρό τον χρησιμοποιούσαμε αντίστροφα, για να αρνούμαστε τον Αληθινό μας Εαυτό, την αληθινή μας φύση, την πνευματική και υπερβατική διάσταση μέσα μας.

Μια απλή πνευματική πρακτική μπορεί να λειτουργήσει πολύ υποστηρικτικά προς αυτή την κατεύθυνση. Έτσι, ας θυμόμαστε:

‘Ευχαριστώ για όλα, δεν έχω κανένα απολύτως παράπονο.’