Αν η σχέση με το μέσα (το κέντρο μας, την πηγή ,την ύπαρξη, τη ζωή, το Θεό, όπως θέλεις πες το) είναι προβληματική, τότε αυτό θα αντανακλάται σαν προβληματική σχέση- σύνδεση με τους ανθρώπους γύρω μας (συντρόφους, παιδιά, συγγενείς, γείτονες) ,με τα πλάσματα, με το περιβάλλον, ακόμα και με τον αέρα που αναπνέουμε. Θα τον βλέπουμε απειλητικό, επικίνδυνο(!!). Αν η σχέση με το μέσα μας δεν αποκατασταθεί, δεν μπορεί να υπάρχει ισορροπία και έξω. Το μέσα και το έξω είναι άμεσα συνδεόμενα. Το έξω αντανακλά το μέσα.
Η σύγχρονη ψυχολογία έχει εφεύρει ένα καινούριο διανοητικό τερτίπι ,μια καινούρια ταμπέλα (γιατί σε αυτό πράγματι είναι πολύ καλή, στο να βάζει δηλαδή περίτεχνες ταμπέλες στα φαινόμενα της ανθρώπινης συμπεριφοράς και έτσι βοηθά στην ακόμα καλύτερη θεμελίωση του ξεχωριστού εγώ στους ανθρώπους, που βασίζεται στην ταύτιση με τα ονόματα και τις μορφές), την ενασχόληση με το μέσα, την πνευματική εργασία τελικά, την θεωρεί πνευματική παράκαμψη ,διαφυγή, αποφυγή, άρνηση του έξω, ενώ στην πραγματικότητα αυτός είναι ο δρόμος για την απόλυτη σύνδεση, διασύνδεση, υπερσύνδεση και τελικά θεραπεία σε όλα τα επίπεδα.
Η ψυχολογία που άστοχα ,κατά τη γνώμη μου ονομάζεται έτσι, διερευνά τον άνθρωπο σε ένα πιο λεπτό επίπεδο μεν, το επίπεδο του κινητικού νου, αλλά ως επί το πλείστον μένει εκεί ,δεν πάει παραπέρα , (γι αυτό και ένα πιο σωστό όνομα για την επιστήμη θα ήταν διανοητικολογία , περιαυτολογία ή ακόμα καλύτερα εγωλογία) όμως ο άνθρωπος και η ψυχή του, η ύπαρξή του δεν εξαντλούνται στο νου και τις ταμπέλες του.
Σίγουρα είναι χρήσιμη και ενδιαφέρουσα μέχρι ένα βαθμό η περιπλάνηση στο νου και στις ιδέες που έχει φτιάξει, τις ερμηνείες και την ιστορία που κουβαλάει για εσένα, αλλά το βάθος είναι περιορισμένο. Το να μην αντιλαμβάνεσαι την αναγκαιότητα και την προτεραιότητα αυτή της εσω- στρέφειας και της έσω- σύνδεσης και να το θεωρείς διαφυγή, ή παράκαμψη είναι σαν λες: τι σχέση έχει ο σπόρος με το λουλούδι ή η ρίζα με το δέντρο;; Επειδή δε φαίνεται καμία σύνδεση, άρα δεν υπάρχει. Άρα ό τι δε βλέπεις ,δεν υπάρχει;; Τι γίνεται όμως στο λουλούδι και στο δέντρο αν κοπεί η σύνδεση με τη ρίζα;; Μαραίνεται και τελικά πεθαίνει… Η φύση μας διδάσκει αυτή τη σύνδεση και τη σημασία της.
Η αποκατάσταση φέρνει στο φως και όλα όσα, επίκτητα, κουβαλάμε στου νου το βάθος, η διαδικασία δεν είναι εύκολη ,ούτε ανώδυνη ,αξίζει όμως γιατί είναι ο μόνος δρόμος για την ουσιαστική, απόλυτη απελευθέρωση και θεραπεία.
Τα προβλήματα του νου ,δεν λύνονται στον επίπεδο του νου και αυτή τη στιγμή το κυρίως πρόβλημα εκεί βρίσκεται στους ανθρώπους, ατομικά και συλλογικά... Ο άνθρωπος και η ψυχή του, η ουσία του δεν εξαντλούνται στις ονομασίες/ ταμπέλες του νου, όπως το λουλούδι και η ουσία του δεν εξαντλούνται στο όνομα του λουλουδιού και την περιγραφή του. Οι ταμπέλες στην καλύτερη περίπτωση μπορεί να δείξουν την κατεύθυνση για την ουσία που είναι άπιαστη ,απεριόριστη, ελεύθερη, υπερβατική, στη χειρότερη απλά σταματούν την περαιτέρω διερεύνηση… Η πνευματική εργασία και οι 'καρποί' της δεν είναι θεωρία, γίνονται βίωμα για όσους ειλικρινά εργάζονται εσωτερικά.
Ο νους χρειάζεται να βρει το σωστό του ρόλο, ως εργαλείου ή υπηρέτη της ύπαρξης που επικοινωνεί το μέσα στο έξω και αντίστροφα, καθαρά και ανεμπόδιστα, ως αγωγού που συνδέει απόλυτα το πνευματικό με το υλικό επίπεδο. Μόνο τότε θα μπορείς να είσαι στο εδώ και τώρα, σε φυσική ανταπόκριση με τη στιγμή και με ό, τι συμβαίνει… Ο νους αρέσκεται να αποδομεί την πνευματικότητα γιατί πηγαίνει πέρα από αυτόν σε χώρους ακατανόητους για αυτόν, του καταργεί την κυριαρχία, τον αφύσικο ρόλο που έχει αναλάβει, του βεζίρη στη θέση του Βεζίρη.
Ας είμαστε ανοιχτοί….
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου