Το Τέλειο που προσποιείται.

                                           

Προσποιείσαι ότι ξέρεις τον κόσμο, 

το πολύ 'σοβαρό', ενήλικο εγώ σου, 

η ψυχρή ,υπολογιστική, κατακερματισμένη λογική σου σε πείθει για αυτό,

ότι μπορείς και πρέπει να μπορείς να ορίζεις, να ελέγχεις το επόμενο λεπτό.

Παραδέξου αυταπατάσαι,

τίποτα δεν ξέρεις,

τίποτα δεν μπορείς να ορίσεις, έτσι αποσχισμένος.

Η Ζωή ισοδυναμεί με Μυστήριο Συνολικό

και ο τι νομίζεις ότι ξέρεις είναι φευγαλέες στιγμές της που αιχμαλώτισες και γέμισες με ονόματα.

Αυτή καθαυτή  στ' αλήθεια δεν πιάνεται, δεν οριοθετείται, δεν εξασφαλίζεται

μόνο κυλάει αδέσμευτη, ορμητική, φρέσκια την κάθε στιγμή,

κανένα αντικείμενο, καμία πεποίθηση, κανένα σχήμα, καμία μορφή δεν την περιγράφει,

Είσαι αυτό, Είμαι αυτό, Είναι αυτό το γεμάτο Τίποτα, 

ο Παλμός, ό τι υπάρχει και δεν υπάρχει, 

το Ένα, το Όλον, το ανεξάντλητο δυναμικό,

το αιώνιο Εγώ Ειμί, 

αυτό που γνωρίζω ότι Δεν γνωρίζω.

Και η παράδοση σε αυτό, η πιο σοφή και η πιο αθώα, η μόνη λογική επιλογή μου.

Ό τι χρειάζεται να γνωρίζω μου αποκαλύπτεται, την ακριβώς κατάλληλη στιγμή, 

έτσι μετέχω στη Γνώση, στην Αγάπη, στη Δύναμη, γίνομαι αγωγός και κοινωνός τους. 

Όταν ανοίγομαι, συμπλέω, όταν συμπλέω, συμμετέχω, 

αναγνωρίζω και υποκλίνομαι στο Θαύμα  

και επομένως διαρκώς το προσκαλώ 

και αυτό ανταποκρίνεται.

Εγώ και ο Αγαπημένος, 

το Ένα δίχως άλλο σε Ουσία κοινή,

Ένωση Θεϊκή..

όλα τα άλλα απλά μια επινόηση..

το Τέλειο που προσποιείται ότι είναι κάτι λιγότερο από Τέλειο και Πλήρες..