Υπήρχε μια οντότητα ακαθόριστη,
Πριν απ’ τον ουρανό κι από τη γη.
Ήσυχη, ναι και άμορφη.
Στέκει ολομόναχη, βουβή, αμετάβλητη.
Διαπερνά τα πάντα. Ανεξάντλητη!
Μητέρα του παντός.
Πώς να την ονομάσω δεν γνωρίζω,
Μα την λέω Τάο.
Αν πρέπει ένα όνομα οπωσδήποτε να δώσω,
την καλώ το Μέγα.
Το Μέγα, φευγαλέο, θα το πω Φυγή.
Κι εφόσον φεύγει, Πέρα θα το πω.
Κι αυτό το Πέρα, Επιστροφή το ονομάζω.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου